IN DE MEDIA
Waarom het perfect liberaal is om moslims een fijne Ramadan te wensen
za 3 juni 2017

Gisterenavond heb ik voor de eerste keer deelgenomen aan een Iftar maaltijd in het gezelschap van zo’n 300 moslims die al 17 uur op hun tanden aan het bijten waren in naam van hun geloof.

Ik zie het mezelf niet snel doen. Ik ben dan ook geen gelovig iemand. Bij mij thuis bepaalt God niet wat er wel of niet op tafel komt. Waar ik wel sterk in geloof, is levenslang leren.

Een belangrijke eigenschap van leren is dat leren niet van zelf gaat. Je kan jezelf alleen maar wat bijleren als je het onbekende opzoekt. Wat je al weet, kan je immers niet meer leren. Wij leren bij naarmate we interesse tonen voor de zaken die we nog niet weten.

Ik moet toegeven dat ook voor mij de Islam op sommige vlakken nog te onbekend is. Net zoals anderen lees ik er wel over, maar om te zeggen dat ik er genoeg van ken en weet is een brug te ver.

Nochtans is kennis van elkaar essentieel.

Onwetendheid leidt immers tot onbegrip. In een samenleving waar verzuring sluimert, haat achter de hoek schuilt en radicalisme terrein wint is wederzijds begrip net essentieel om de strijd aan te gaan tegen die evolutie.

We mogen ons in die strijd niet laten ontmoedigen door negatieve reacties. Die zijn er namelijk in grote getalen.

Toen ik en mijn partij in Antwerpen de moslimgemeenschap een fijne ramadan toewensten via social media, kregen we een kleine shitstorm van reacties over ons. Het gaat dan om reacties in de trant van: “Hoe kan je als liberaal en/of atheïst nu moslims een fijne ramadan toewensen?”

Simpel. Het is voor mij als liberaal, als atheïst perfect normaal om mensen het beste toe te wensen op hun feestdagen. Als liberaal sta ik voor de geloofs- en gewetensvrijheid. Niet alleen voor mezelf, maar voor elk individu, voor elke gemeenschap, voor elk geloof.

Dat is net het mooie aan ons samenlevingsmodel. In een vrije samenleving kan iedereen tot zijn recht komen, kan iedereen zichzelf zijn en zijn leven leiden zoals hij of zij dat dat wil leiden.

Er zijn daaraan twee belangrijke voorwaarden verbonden.

De eerste voorwaarde stelt dat vrijheid een wederkerig begrip is. Je kan niet de vrijheid van geloof voor jezelf opeisen, maar die zelfde vrijheid niet aan een ander gunnen. Dat geldt niet alleen voor de vrijheid van geloof, maar voor alle individuele vrijheden en rechten.

De tweede voorwaarde sluit daar op aan. De rechten en vrijheden waarvoor we gevochten hebben, zijn geen à la carte menu. Je kan niet cherrypicken. Geloofsvrijheid, vrijheid van meningsuiting, gelijkheid man/vrouw en alle andere fundamentele mensenrechten zijn een één en ondeelbaar geheel. Liberty is a package deal.

Als die twee voorwaarden vervuld zijn kunnen we allemaal van die rechten genieten. Wie gelovig is kan zijn geloof belijden, wie wenst daar kritiek op te geven mag kritisch zijn. Dat kan soms botsen, maar zal daarom de vrijheid zelf nog niet uithollen.

Als ik moslims geluk wens tijdens de ramadan, dan doe ik dat in naam van die vrijheid, de vrijheid die ons als individuen verbindt. 

De ramadan is niet alleen een maand van zelfdiscipline en reflectie, het is ook een maand van verbondenheid.

Geloof en ideologie werken soms verdelend. Net daarom is het nodig om te focussen op hetgeen wat ons verbindt. Elkaar geluk wensen op elkaars feestdagen is maar een kleine moeite en een goed begin.